وقتی که ما قصد یادگیری یک موضوعی را داریم و آن موضوع در ابتدا برای ما قابل فهم نیست یعنی این موضوع از دایره توانایی هایی که ما به آن تسلط داریم خارج است. ابتدا دچار ترس یا نگرانی می شویم و حتی احساس ناامیدی یا ضعف پیدا میکنیم. اما این به این دلیل است که آن مسیله بزرگ را نمی توانیم بفهمیم. حالا اگر همان مسیله را به کوچکترین قطعه ممکن تقسیم کنیم تا جاییکه توانایی ما بتواند همان یک تکه را یاد بگیرد و تمرین کند، می توانیم روزنه امید را در دلمان روشن کنیم و البته این مسیر نیاز به صبر دارد چراکه وقتی یک تکه خیلی کوچک را تمرین میکنیم نما و یا دستاوردی نهایی را نمیبینیم.
اما باید صبر کنیم تا تمرین کوچکترین تکه برای ما جابیفتد و بعد سراغ تکه کوچک بعدی برویم